شود نه به حسن صوت چنانچه قرآن را نزد عجمى را كه نمىفهمد خوانده شود به آواز خوش تا او محظوظ شود همچنانچه از دوبيتى محظوظ مىشود . و گذشت در حديث ششم باب چهارم كه : « وَمِنْهُمْ مَنْ يَتَعَلَّمُه فَيَطْلُبُ بِه الصَّوتَ فَيُقالُ فُلان حَسَنُ الصَّوْتِ وَلَيسَ فِي ذلِكَ خَيْر » « 1 » و اين منافات ندارد به اينكه ترجيع فى الجمله متعلَّق به آواز نيز شود چنانچه مىآيد در حديث سيزدهم اين باب . چهارم أصل : حَدَّثَني علي بن محمد النوفِلي عَنْ أبِي الْحَسَنِ عليه السلام قالَ : ذُكِرَ الصوتُ عِنْدَه فَقالَ : انَّ عَلي بن الحسين عليهما السلام كانَ يَقْرَا فَرُبَّما مَرَّ بِه المارُّ فَصَعِقَ مِنْ حُسْنِ صَوْتِه وَانَّ الإمامَ لَو أظْهَرَ مِنْ ذلِكَ شَيْئاً لَما احْتَمَلَه النّاسُ مِنْ حُسْنِه . قُلْتُ : وَلَمْ يَكُنْ رَسُولُ الله صلى الله عليه و آله و سلم يُصَلَّي بِالنّاسِ وَيَرْفَعُ صَوْتَه بِالقُرآنِ فَقالَ : « إنَّ رَسُولَ الله صلى الله عليه و آله و سلم كانَ يُحَمِّلُ الناسَ مِنْ خُلْقِه ما يُطيقُونَ » . شرح : حكايت كرد با من على بن نوفلى از امام على نقى عليه السلام گفت : مذكور كردم آواز را نزد امام عليه السلام پس گفت : « بدرستى كه امام زين العابدين عليه السلام قرائت قرآن مىكرد پس بسا كه گذشت به او راهگذرى پس بيهوش شد از آواز او و بدرستى كه امام اگر ظاهر مىكرد از آن آواز خوش خود در قرائت قرآن چيزى را ، هر آينه تاب نمىآوردند آن را مردمان از كمال خوبى آن گفتم آيا و نبود اين كه رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم نماز مىكرد با مردمان و برمىداشت آواز خود را به قرائت قرآن ؟ پس امام گفت : « بدرستى كه رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم بار مىكرد بر مردمان كه با او .

--> « 1 » الكافي ، باب من حفظ القرآن ثمّ نسيه ، ح 6 . كه ترجمهء آن چنين است : « و برخى براى آواز خوانى قرآن را ياد مىگيرند كه بگويند فلانى خوش صدا است در حالى كه در آن خيرى نيست »